جنگ، روزهای آخر سال کهنه و روزهای اول سال جدید، آنقدر سریع سپری شدند که باورم نمیشود آخرین باری که اینجا چیزی نوشتم، روز ۱۷ و ۱۸ جنگ بود.
نوعی خلسگی، نوعی شلوغی بیحاصل و گذران سریع عمر که لنگهاش را در سالهای عمرم تجربه نکردهام، این روزها بر زندگیام سایه افکنده است.
معلمی را از سالها پیش شروع کردهام اما هنوز به طور کامل معلمیکردن را نیاموختهام. هر روز تلاشم این است که بیشتر یاد بگیرم و هر آنچه یاد میگیرم را بیشتر در اختیار دیگران قرار دهم. اشتیاق یادگیری و یاددهی هست که به زندگی من معنا میبخشد. آموزش معنای زندگی من است و آرزوی قلبیام بهبود وضعیت آموزش در کشورم میباشد.
