تو با سلام آمدی. با گل آفتاب گردان. با توصیه همیشگیات برای امید. استاد عزیزم، معلمم، محمدرضای عزیز، نمیدانم با چه اسم یا عنوانی خطابت کنم. آنقدر دور و دست نیافتنی هستی که شرمم میآید خیلی صمیمانه خطابت کنم و آنقدر در ذهن و روحم رخنه کردهای که نزدیکتر از
چیزایی که این روزا خیلی زیاد بهشون گوش میدم و ذهنم رو به دستشون میسپارم❤️
دیروز در مجال چند دقیقهای که فرصتی برای یک گفتگوی ساده در تنها پیامرسان در دسترس این روزها برای اظهار دلتنگی با دوست کوچک نازنینی پیش آمد، به او گفتم این شرایطی که در آن هستیم شبیه مردن است قبل از مردن. اما فکر میکنم این شرایط شبیه شکنجهی عزیزانت
این روزهای تاریک و خاک گرفته که احساس میکنم در میان زمین و هوا معلق هستم، تنها پناه روزهایم کار کردن و سر زدن به سایت متمم است. دوباره درس خواندن و دیدن فعالیتهای دیگران من را سر ذوق میآورد. گاهی به آپارات هم سر میزنم و چیزهایی جستجو میکنم
تیتر این نوشته بخشی از نوشتهی مارسل پروست است: در پاریس سالهای ۱۹۲۰ روزنامه لانترانسیژان ، که عادت داشت پرسش های عجیبی مطرح کند و از نویسندگاان مشهور بخواهد که به آنها پاسخ دهد. یکی از ان سوالها این بود : بنظر شما واکنش مردم به شنیدن خبر پایان دنیا
معلمی را از سالها پیش شروع کردهام اما هنوز به طور کامل معلمیکردن را نیاموختهام. هر روز تلاشم این است که بیشتر یاد بگیرم و هر آنچه یاد میگیرم را بیشتر در اختیار دیگران قرار دهم. اشتیاق یادگیری و یاددهی هست که به زندگی من معنا میبخشد. آموزش معنای زندگی من است و آرزوی قلبیام بهبود وضعیت آموزش در کشورم میباشد.
