خیلی عجیب هست درست در زمانی که من در حال تمرین برای بهتر زندگی کردن، ورزش مداوم، خواب و تغذیه مناسب داشتن و … هستم از دیشب تا الان کارهایی کرده ام که باعث میشوند از خودم بدم بیاید. دیشب در تلگرام با کسی هم چت (به جای هم کلام) شدم که به خودم قول داده بودم هیچ‌گاه این کار را نکنم. چون این فرد همیشه سطح پایین و چیپ هست و با اینکه مدرس یکی از موسسات معتبر هم هست ولی همیشه صحبت با ایشون من رو به پایین ترین سطح ممکن خودم میرسونه! آثار صحبت ایشون روی ذهنم تا پاسی از شب همراهم بود و باعث شد خواب از سرم بپره. البته بعدش برای بار چندم اپیزود آخر کتاب صوتی درمان شوپنهاور رو در حالی که نیمه بیدار بودم گوش دادم و درست در جای حساسش خوابم برد و مجبور شدم دوباره خودم رو مجبور کنم به اون

همین امروز دقیقا یک سال عجیب و تاریک رو پشت سر گذاشتیم. سالی پر از ترس و اضطراب و تلخی و گریه. سالی که بیشتر از هر سال دیگری چشمام پر از خون و اشک بود و قلبم هزار پاره! سالی پر از بیم و امید و ترس و شجاعت! وقتی جوونتر بودم هیچ وقت فکرش رو هم نمیکردم که در دهه سوم زندگیم هم شاهد یک بیماری عالم گیر باشم و هم شاهد یک رخداد اجتماعی تو کشورم. سالی که گذشت سال گوش دادن به سرگذشت دختری بود که در حرمسرای قدافی گیر افتاده بود و بعدش به تجسم شهری که در داستان ۱۹۸۴ جورج اورول به تصویر کشیده بود سپری شد! البته این تجسم زحمت زیادی هم لازم نداشت و هر روز در واقعیت همان تصاویر داشت برایمان رخ میداد و همچنان در حال رخ دادن است. بعدش نوبت گوش دادن به کتاب صوتی سرگذشت ندیمه بود.سال گذشته

نوشتن این اعداد بالای هر نوشته تلنگر خوبی برای من هست، چون که گذر زمان و میزان فعالیت خودم رو دقیق تر رصد میکنم. اوایل که میخواستم اینجا بنویسم شماره های به کندی بالای هر صفحه ثبت میشدند. اما این روزها احساس میکنم روزها سریعتر سپری میشوند و من با سرعت بیشتری در این وبلاگ نوشته منتشر میکنم. هنوز نوشته ها کیفیت مطلوب دلخواه من رو کسب نکردند و وقتی برمیگردم از اول اونها رو مطالعه میکنم گاهی خندم میگیره ولی همین که سعی کردم به هر ترفندی وبلاگ رو زنده نگه دارم فعلا امیدوارم میکنه. امروز که با عطر بارون از خواب بیدار شدم اشتیاق نوشتن به طرز باور نکردنی در من بیشتر شده بود. چه خوب میشد اگر همین الان تک و تنها توی یک کلبه چوبی (البته مجهز از لحاظ تکنولوژی، چون من طاقت دوری از تکنولوژی رو ندارم) وسط جنگل و روبروی پنجره ای که میشد

امروز تو استوری های فاطمه ویدیویی دیدم از آقای حکایتی و یک کلیک کافی بود که پرت بشم به دوران کودکی… موسیقی تیتراژ برنامه ای که با اسم آقای حکایتی میشناختیم رو اینجا میذارم دوران کودکی من با مدرسه موشها و بعد هم قصه های آقای حکایتی شکل گرفت. با مجله سروش کودک تکمیل تر شد و با امید به آینده پیش رفت.

چرا اینقدر خسته هستم که توان نوشتن ندارم؟ این جمله را دیشب نوشتم و خوابم برد. هدفم از نوشتن آن فقط درج نوشته ای در تاریخ نوزدهم شهریور در وبلاگ بود. برای چه؟ برای اینکه بعدا که نوشته هایم را دیدم عدم پیوستگی آزارم ندهد! هرچند به طور واقعی من دچار عدم پیوستگی در نوشتن شده بودم. اما در ظاهر میخواستم این مطلب را پنهان کنم و حتی به خودم هم دروغ بگویم. به هر حال در نوزدهم شهریور من متن قابل قبولی اینجا ننوشتم و اینهایی که میخوانید هم در ۲۰ شهریور نوشته میشوند.   امروز در اینستاگردی صبح زود (چیزی که باید به زودی از شر آن خلاص شوم) ویدیویی از معلمی چینی دیدم. معلمی که توسط دوربین های مدار بسته شکار شده بود. بی حال و بی انرژی در حال قدم زدن به کلاسش بود ولی وقتی به در کلاس رسید، ایستاد و قامتش را صاف کرد