به کارهای گذشته ام که فکر میکنم با مجموعه ای از کارهای نیمه تمام روبرو میشوم. کارهایی که با اشتیاق شروع کرده و در نهایت نیمه کاره رها کرده ام. و آن کارها به هر دلیلی که رها شده باشند میشوند دغدغه جدی ذهن ناآرام من و بازدهی من را به شدت کاهش میدهند. به عنوان معلمی که گاهی به دانش آموزانم مشاوره میدهم و راجع به عملگرا بودن و با برنامه بودن به آنها توصیه هایی میکنم، این نیمه کاره بودن به شدت عذابم میدهد و گاهی من را از شروع کارهای جدید منع میکند. مثلا وقتی دوره آموزشی خاصی نظر من را به خودش جلب میکند، یاد آن چند قسمت از دوره قبلی که تهیه کردم می افتم و منصرف میشوم و اینگونه درهای آموزش و یادگیری را بر روی خودم میبندم. چند بار راه کارهای مختلفی رو بکار بستم تا از این اتفاق و حس بد ناشی

این اولین نوشته من بر دیوار خانه کوچک خودم هست. یک خانه که تمام و کمال متعلق به من هست و میراث ارزشمند دیجیتال من خواهد بود که از من به جا خواهد ماند. این جا را دوست میدارم زیرا برای اینکه بتوانم در این خانه حرفی برای گفتن داشته باشم باید در مسیر رشد قدم بردارم و بیشتر بخوانم و بیشتر گوش دهم و بیشتر ببینم و از همه مهمتر باید بیشتر بیاندیشم🌿